| تبليغات | X |
زماني كه اين ستاره درآسمان زندگي ميدرخشيد فقردرآسمان غروب مي كرد، محوميشد
چون او ستاره درخشان عشق بود
اونمونه يك انسان كامل بود ، او الگوي همه مردمان بود ، مهربان بود
چهره اش همچو خورشيد درخشان بود
شبهاي تيره وتار راباحضورش درخشان مي كرد، اوهمچومهتاب بود
شبها و روزها دركوچه ها قدم ميزد
باآن پاهاي خسته ودلي پاك، درهرخانه اي يك ستاره مي كاشت وآن خانه رادرخشان مي كرد
دلهاي غم زده مردمان آن خانه راشاد ميكرد
آن كيست كه اين همه محبت دردلش نهفته است؟
آن كيست كه هرشب به مهماني درخانه ها مي آيد؟
آن كيست كه مهماني ناخوانده است؟ ازكجاآمده؟ ازسوي چه كسي آمده؟
همه اين سوالها درذهن مردمان بود...
اويك مردواقعي بود، اويك انسان پاك بود...
وقتي كه درسحرگاه عشق داشت نمازعشق رابه جا مي آورد ازآسمان زندگي محوشد
وبه سوي دياري به نام بهشت رهسپار شد
كجاست اوكه تن بي جان مارا باحضورش جان مي داد
كجاست اوكه مهرباني راهميشه به ماهديه مي داد
اواينك بهشت است، آنجا مهمان هميشگي خداوند است
اينك وقتي به آسمان تيره وتارنگاه مي اندازيم هزاران ستاره را مي بينيم كه مي درخشد
دربين تمام اين ستاره ها يك ستاره درخشان به نام علي ديده مي شود
ستاره اي كه ديگر نمي تواند آن محبت ومهرش رابه مردمان هديه دهد
اوستاره اي است كه باتمام ستاره هاي ديگر فرق دارد
اوستاره اي است كه اينك درآسمان پرازعشق دردياري به نام بهشت مي تابد
ستاره اي كه درياد همه ماشيعيان جهان خواهدماند
علي كبوتري بودعاشق كه برروي بام تمام خانه ها مي نشست وبه آنهامهرومحبت هديه ميداد
امامدتي نگذشت كه صيادي آمد وبال آن كبوترراشكست
ديگركبوتري نبود، مردمان آن كبوتررابه دست خدا سپردند
وبانگاهي به آسمان تاريك اشك ميريختند وآن صياد رانفرين مي كردند
پس نفرين برآن صياد كه كبوترعاشق راازماگرفت
اينك اوازبهشت خدا هواي مارا دارد ومهرومحبتش رابه ما ميرساند
درسحرگاه تلخي، ستاره عشقمان خاموش شد، خورشيد درخشانمان غروب كرد
كبوترعاشقمان به دنيايي ديگر سفركرد
! نفرين برتواي صياد كه علي راازماگرفتي، لعنت برتو
